Marcin Świetlicki. Urodzony w 1961 r. w Lublinie. Poeta, powieściopisarz, dziennikarz, rysownik, wokalista zespołów: Świetliki, Czarne Ciasteczka, Najprzyjemniejsi, Zgniłość, Morświn, Czarny Kisiel. Książki poetyckie: Zimne kraje (1992), Schizma (1994), Zimne kraje 2 (1995), Berlin (1995), 37 wierszy o wódce i papierosach (1996), Trzecia połowa (1996), 20 niezapomnianych przebojów i 10 kultowych fotografii (1996), Zimne kraje 3 (1997), Stare chłopy prowadzą rowery na techno (1998), Pieśni profana (1998), Czynny do odwołania (2001), Nieczynny (2003), Wiersze wyprane (2003), 49 wierszy o wódce i papierosach (2004), Muzyka środka (2007), Nieoczywiste (2007), Niskie pobudki (2009), Wiersze (2011), Jeden (2013), Delta Dietla (2015), Zło, te przeboje (2015), Drobna zmiana (2016), Polska (wiązanka pieśni patriotycznych) (2018), Ale o co ci chodzi? (2019), Wybór (2021), Wiersze (autor, lektor i przypadkowe lafiryndy) (2022), Sierotka (2023) i rzecz najnowsza Wypisy (2026). Książki prozatorskie, w tym powieści: Katecheci i frustraci (jako Marianna G. Świeduchowska, z G. Dyduchem) (2001), Kotek (w antologii Trupy polskie) (2005), Dwanaście (2006), Trzynaście (2007), Jedenaście (2008), Orchidea (wraz z: Gają Grzegorzewską i Irkiem Grinem) (2009), 2011: Plus nieskończoność (w zbiorze Powieści) (2011), Nieprzysiadalność (autobiografia – wywiad rzeka) (2017). Marcin Świetlicki zagrał w debiutanckim filmie Wojciecha Smarzowskiego pt. „Małżowina” (1998) oraz w filmie „Anioł w szafie” Artura Więcka (2002). Laureat m.in. nagrody im. Georga Trakla, nagrody Kościelskich, Paszportu Polityki (odmówił przyjęcia). Czterokrotnie nominowany do Nagrody Literackiej Nike: trzy razy był w finale, ostatni raz w 2014 – odmówił jednak uczestnictwa w konkursie. W 2009 r. otrzymał Nagrodę Literacką Gdynia, w kategorii proza, za kryminał Jedenaście. W 2014 r. ponownie otrzymał Nagrodę Literacką Gdynia, tym razem w kategorii poezja, za tom Jeden. Jest też laureatem Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej „Silesius” za całokształt twórczości (2012). Był też dwukrotnie nominowany do tej nagrody w kategorii książka roku. W 2016 został nominowany do Nagrody Poetyckiej im. Wisławy Szymborskiej za tom Delta Dietla. Książka Ale o co ci chodzi? zdobyła główną nagrodę w 60. Konkursie Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek – Najpiękniejsze Książki Roku 2019. W 2014 r. prezydent RP Bronisław Komorowski odznaczył Marcina Świetlickiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w pracy twórczej i działalności artystycznej, za osiągnięcia w promowaniu polskiej kultury.
Mariusz Czubaj (ur. 1969) – polski literaturoznawca, antropolog kulturowy, autor powieści kryminalnych. Profesor antropologii kultury w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Jego badania koncentrują się wokół problematyki kultury popularnej, kultury fanowskiej, literatury popularnej i seriali. Współpracuje też z Ośrodkiem Badań nad Przestrzenią Publiczną, prowadząc badania dotyczące antropologii sportu. W zakresie literatury kryminalnej łączy teorię z praktyką. Za powieść 21:37, pierwszą z cyklu z profilerem Rudolfem Heinzem, otrzymał Nagrodę Wielkiego Kalibru dla najlepszej polskiej powieści kryminalnej i sensacyjnej 2008, Martwe popołudnie rozpoczyna kolejny cykl powieściowy z ekspertem do spraw bezpieczeństwa i specjalistą od poszukiwań zaginionych, Marcinem Hłaską. Powieść zdobyła specjalne wyróżnienie „za wyjątkową formę narracyjną i publicystycznie odważny obraz Polski” na festiwalu Kryminalna Piła (2015). W 2017 otrzymał po raz drugi Nagrodę Wielkiego Kalibru za powieść R.I.P. – najlepszą polską powieść kryminalną i sensacyjną 2016. W 2026 roku wydał powieść Symultana, która dzieje się w 1956 roku: „W Polsce trwa postalinowska odwilż. Z Londynu do Warszawy przyjeżdża z tajną misją detektyw Edward Abramowski. Ma otrzymać cenne informacje, jednak mężczyzna, z którym był umówiony, zostaje zamordowany podczas szachowej symultany. Detektyw próbuje na własną rękę odnaleźć mordercę, ale prywatne śledztwo komplikuje fakt, że nie zna tutaj nikogo”. Kryminały Czubaja tłumaczono na języki: angielski, niemiecki, turecki, ukraiński oraz włoski. Członek Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego. Posiadacz 1. dan w karate tradycyjnym (ITKF). Współzałożyciel zespołu Kornet Olemana. Gościnnie występuje z zespołem muzycznym Zgniłość (saksofon altowy). Redaktor naczelny kwartalnika „Kultura Popularna”.
Maria Płonowska urodziła się 14 grudnia 1878 w Piotrkowie Trybunalskim, zmarła 15 października 1955 w Olkuszu. W 1904 r. rozpoczęła naukę w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, pod kier. prof. Konrada Krzyżanowskiego. Była jedną z pierwszych kobiet – studentek tej uczelni. Jej ulubionymi dziedzinami były pejzaże oraz portrety. Posługiwała się różnymi technikami: olejem, akwarelą oraz pastelami, przy portretach często korzystała z ołówka lub węgla. W swej twórczości przedstawiała często krajobrazy Jury Krakowsko-Częstochowskiej, ale również motywy z terenów całej Polski. Malowała zawsze z natury. Wielokrotnie zmieniała miejsca zamieszkania, początkowo ze względów zdrowotnych, później zmuszona przez okoliczności (dwie wojny światowe). Mieszkała w Warszawie, Zakopanem, Sędziszowie oraz w Olkuszu. Odbyła wiele podróży po całej Polsce, odwiedziła też, jak wielu ówczesnych twórców, Rzym, Paryż, Monachium oraz Wiedeń. Przed pierwszą wojną światową była związana ze środowiskami artystycznymi, co miało wpływ na kształt jej twórczości. Ulegała wpływom modnych prądów zrodzonych na początku XX w. Urzekał ją folklor i kultura Podhala. Inspirowała się twórczością Jana Stanisławskiego. Po wojnie artystka zamieszkała na prowincji, odcięta od ośrodków kultury, więc jej twórczość zyskała znamiona indywidualnego stylu. Mieszkając pewien czas w Zakopanem, należała do stowarzyszenia „Sztuka Podhalańska”. Pracowała jako nauczycielka rysunków w gimnazjum żeńskim w Olkuszu. Podczas II wojny światowej mieszkała krótko u Boguckich w dworku w Krzykawce. Wróciła do Bolesławia w 1946 r. Zginęła potrącona przez pociąg relacji Kielce–Katowice, gdy wracała z pleneru w Olewinie. Została pochowana w Bolesławiu w grobie matki; na nagrobku znajduje się jej popiersie autorstwa Zbigniewa Strasia. Jej imię nosi Centrum Kultury w Bolesławiu.
Twórczość i wystawy
Malowała głównie pejzaże, portrety i martwe natury. Zachowało się przeszło 1000 jej prac: obrazów olejnych, akwareli, pasteli, rysunków. Jej twórczością zajmowali się m.in. Karol Estreicher czy Ignacy Trybowski.
Jej prace brały udział w wielu pokazach zbiorowych przed pierwszą wojną światową: w Zakopanem, Krakowie, Lwowie, Wilnie, Moskwie i Warszawie, między innymi w 1907 r. na „Wystawie prac malarskich kobiet” Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.
W grudniu 1912 r. w Olkuszu zorganizowano jedyną za życia artystki wystawę indywidualną: „Krajobraz ukraiński”.
W latach 1932–1935 jej obrazy pojawiały się na wystawach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.
Po śmierci artystki jej prace można było zobaczyć na wystawach w Sandomierzu w 1978 r., w Pałacu Sztuki w Krakowie w 1979 r., oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie w 1991 r. (na wystawie „Artystki Polskie”).
Większa część spuścizny artystycznej Płonowskiej znajduje się w zbiorach olkuskich miłośników sztuki. Kinga i Ignacy Kościńscy z Olkusza zgromadzili ponad 160 jej dzieł. Część prac znajduje się w Muzeum Regionalnym PTTK w Olkuszu oraz w zbiorach Urzędu Gminy w Bolesławiu.
